โลกที่เราจะไม่มีน้ำตา (เรื่องสั้นไซไฟ)

  มิเกลเดินตามหลังเบลล์ไปเงียบๆ ทั้งสองกำลังอยู่ในโถงทางเดินรูปครึ่งวงกลมชั้นใต้ดินที่ทอดยาวออกไปไกลนับร้อยเมตร มองไปข้างบนคือเพดานซีเมนต์เสริมคานเหล็กโค้งอย่างแข็งแรง เช่นเดียวกับระบบรักษาความปลอดภัยของที่นี่ที่เข้มงวดแข็งแกร่งไม่แพ้กัน เบลล์บอกว่าโอกาสที่ “แฟนตาสโทเปีย” จะถูกทำลายแทบจะมีค่าสถิติเท่ากับศูนย์ แม้จะปลอดภัยและดูเต็มไปด้วยอุปกรณ์อำนวยความสะดวกทันสมัยต่างๆครบครัน แต่มิเกลกลับรู้สึกว่าที่นี่คือสถานที่สุดท้ายที่เธออยากจะมา เจ้าหน้าที่หนุ่มชื่อเบลล์พาเธอลงจากชั้นผิวดินมาตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว สาเหตุที่ใช้เวลานานกว่าจะมาถึงจุดนี้ได้เพราะต้องผ่านมาตรการรักษาความปลอดภัยต่างๆหลายชั้น มีตั้งแต่เจ้าหน้าที่ถืออาวุธครบมือตลอดทาง เครื่องตรวจจับรังสีออร่า เครื่องแสกนม่านตา มาจนถึงเครื่องตรวจรหัสเสียงและลายนิ้วมือด้านในซึ้งเบลล์ต้องทั้งวางนิ้วทั้งสิบ พูดกับไมโครโฟนพิเศษ และยืนให้กล้องวงจรปิดถ่ายภาพสามร้อยหกสิบองศา จากนั้นระบบจึงจะสั่งการให้ประตูเหล็กกล้าหนาตรงหน้าเปิดออก อนุญาตให้เขาและเธอเดินเข้าไปสู่เขตหวงห้ามพิเศษชั้นในสุดซึ่งฝังตัวอยู่ใต้พื้นดินแห่งนี้ได้ “คุณพร้อมไหม” อีกฝ่ายถามย้ำให้แน่ใจ เขาต้องการความแน่ใจจริงๆ  หญิงสาวเงียบไปนิดหนึ่ง แววตาคู่นั้นแม้จะร้าวรานแต่ก็พยายามที่จะตัดสินใจอย่างเด็ดขาดลงไปเสียที เธอทนทุกข์กับโลกข้างบนมามากพอแล้ว เพียงครู่เดียวเธอก็พยักหน้า “พร้อมแล้วค่ะ” หลังประตูเหล็กกล้าเป็นต้นไปเป็นทางเดินและผนังกระจกหนากั้นระหว่างทางเข้ากับพื้นที่ส่วนใน มันคือห้องสี่เหลี่ยมขนาดมหึมาเท่ากับสนามกีฬาหลายสนามเรียงต่อกันใต้ดิน มีระบบถ่ายเทอากาศและแสงสว่างที่ล้ำสมัยกว่าที่ใดในโลก บนพื้นมีเตียงนอนรูปแคปซูลเรียงรายเป็นแถวสุดลูกหูลูกตา เจ้าหน้าที่จำนวนมากในชุดปลอดเชื้อเดินตรวจอาการของคนที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่ในแคปซูลนั้นเป็นระยะ คะเนจากสายตาแล้วคงมีคนนับหมื่นที่กำลังหลับใหลอยู่ในห้องนี้ “คุณต้องเข้าสู่กระบวนการปลอดเชื้อก่อนจะเข้าไปด้านในได้” เบลล์บอกกับเธอที่สวมชุดผ้าสีขาวลงมาจากชั้นบน ส่วนตัวเบลล์เองอยู่ในชุดหนาสีขาวมีหน้ากากพลาสติกใสอีกชั้นเรียบร้อยแล้ว “ถอดเสื้อผ้าของคุณออกพับไว้ที่ล็อคเกอร์ตรงนั้นเลย” หญิงสาวตะขิดตะขวงใจนิดหน่อยขณะกำลังถอดชุดผ้านั้นออก เผยร่างเปลือยให้กับเบลล์และเจ้าหน้าที่อีกคนซึ่งกำลังมองเธออย่างไม่มีความรู้สึกใดๆเลย เมื่อเห็นว่าเธอทำตามที่เขาบอกเรียบร้อยดีแล้วพวกเขาก็พาเธอเข้าไปในห้องฉายรังสี ด้วยรังสีสังเคราะห์ที่โครงการแฟนตาสโทเปียคิดค้นมาเป็นเวลานาน ร่างกายของเธอจะปลอดจากเชื้อโรคทั้งหมดที่เป็นอันตรายและพร้อมสำหรับการจำศีล เป็นการจำศีลระยะยาวที่ไม่มีใครบอกได้เช่นกันว่ายาวแค่ไหน หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เดินผ่านประตูกระจกสองชั้นออกมายังด้านหนึ่งซึ่งมีลักษณะเหมือนชานชาลาข้างห้องโถงด้านใน ยืนรออยู่ไม่นานนักแขนกลอันหนึ่งก็ยกแคปซูลที่ว่างอยู่มาถึง เบลล์กับเจ้าหน้าที่ที่ประจำอยู่ตรงนั้นช่วยเธอให้ก้าวเข้าไปในแคปซูลนั้นได้ ตอนแรกเธอก็ทำอะไรไม่ถูกอยู่เหมือนกัน แต่เจ้าหน้าที่คนนั้นก็บอกให้เธอนอนลง “จัดท่าให้รู้สึกสบายที่สุดนะครับ คุณจะต้องนอนในท่านี้ไปอีก เอ่อ......” เขาพลิกดูเอกสารในมือ “แปดสิบปี” หญิงสาวขยับตัวในท่านอนจนแน่ใจว่าเป็นท่าที่น่าจะดีที่สุด จากนั้นก็นอนมองเพดานและถอนหายใจ แปดสิบปีคงพอแก้ไขปัญหาอะไรได้บ้าง....