วิสัยทัศน์ โดย วรากิจ เพชรน้ำเอก

           นักบินอวกาศรัสเซีย  อเมริกา  และจีนกำลังคุยกันถึงเรื่องความก้าวหน้าทางด้านอวกาศของประเทศของตนอย่างไม่มีใครยอมใคร       "ประเทศของผมกำลังสร้างอาณานิคมบนดวงจันทร์  เราจะขนมนุษย์นับล้านคนขึ้นไปอยู่บนนั้นในเร็วๆนี้"  นักบินอวกาศรัสเซียโอ้อวดอย่างภาคภูมิใจ      "แต่ประเทศอเมริกาของผมสร้างอาณานิคมบนดาวอังคารเสร็จเรียบร้อยแล้ว  และเราได้ขนมนุษย์ขึ้นไปบนดาวอังคารหลายร้อยล้านคนแล้ว"  นักบินอเมริกาโอ้อวดขึ้นบ้าง  แล้วหันไปมองดูนักบินอวกาศจีนที่นั่งเจี๋ยมเจี้ยมอยู่ด้วยสายตาเย้ยหยัน  "แล้วประเทศจีนของคุณล่ะ  ไปถึงไหนแล้ว"      นักบินอวกาศจีนยิ้ม  เขาส่งช็อคโกแล็ตปลอมที่ทำในประเทศของเขาให้เพื่อนนักบินอวกาศทั้งสองคน  แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ถ่อมตนเป็นอย่างยิ่ง      "ประเทศจีนของผมคงสร้างอาณานิคมบนดาวดวงอื่นแข่งกับประเทศของพวกคุณไม่ได้หรอก  แต่เราได้ส่งสินค้าราคาถูกขึ้นไปยึดตลาดบนดวงจันทร์กับดาวอังคารเรียบร้อยแล้ว"  

โลกที่เราจะไม่มีน้ำตา (เรื่องสั้นไซไฟ)

  มิเกลเดินตามหลังเบลล์ไปเงียบๆ ทั้งสองกำลังอยู่ในโถงทางเดินรูปครึ่งวงกลมชั้นใต้ดินที่ทอดยาวออกไปไกลนับร้อยเมตร มองไปข้างบนคือเพดานซีเมนต์เสริมคานเหล็กโค้งอย่างแข็งแรง เช่นเดียวกับระบบรักษาความปลอดภัยของที่นี่ที่เข้มงวดแข็งแกร่งไม่แพ้กัน เบลล์บอกว่าโอกาสที่ “แฟนตาสโทเปีย” จะถูกทำลายแทบจะมีค่าสถิติเท่ากับศูนย์ แม้จะปลอดภัยและดูเต็มไปด้วยอุปกรณ์อำนวยความสะดวกทันสมัยต่างๆครบครัน แต่มิเกลกลับรู้สึกว่าที่นี่คือสถานที่สุดท้ายที่เธออยากจะมา เจ้าหน้าที่หนุ่มชื่อเบลล์พาเธอลงจากชั้นผิวดินมาตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว สาเหตุที่ใช้เวลานานกว่าจะมาถึงจุดนี้ได้เพราะต้องผ่านมาตรการรักษาความปลอดภัยต่างๆหลายชั้น มีตั้งแต่เจ้าหน้าที่ถืออาวุธครบมือตลอดทาง เครื่องตรวจจับรังสีออร่า เครื่องแสกนม่านตา มาจนถึงเครื่องตรวจรหัสเสียงและลายนิ้วมือด้านในซึ้งเบลล์ต้องทั้งวางนิ้วทั้งสิบ พูดกับไมโครโฟนพิเศษ และยืนให้กล้องวงจรปิดถ่ายภาพสามร้อยหกสิบองศา จากนั้นระบบจึงจะสั่งการให้ประตูเหล็กกล้าหนาตรงหน้าเปิดออก อนุญาตให้เขาและเธอเดินเข้าไปสู่เขตหวงห้ามพิเศษชั้นในสุดซึ่งฝังตัวอยู่ใต้พื้นดินแห่งนี้ได้ “คุณพร้อมไหม” อีกฝ่ายถามย้ำให้แน่ใจ เขาต้องการความแน่ใจจริงๆ  หญิงสาวเงียบไปนิดหนึ่ง แววตาคู่นั้นแม้จะร้าวรานแต่ก็พยายามที่จะตัดสินใจอย่างเด็ดขาดลงไปเสียที เธอทนทุกข์กับโลกข้างบนมามากพอแล้ว เพียงครู่เดียวเธอก็พยักหน้า “พร้อมแล้วค่ะ” หลังประตูเหล็กกล้าเป็นต้นไปเป็นทางเดินและผนังกระจกหนากั้นระหว่างทางเข้ากับพื้นที่ส่วนใน มันคือห้องสี่เหลี่ยมขนาดมหึมาเท่ากับสนามกีฬาหลายสนามเรียงต่อกันใต้ดิน มีระบบถ่ายเทอากาศและแสงสว่างที่ล้ำสมัยกว่าที่ใดในโลก บนพื้นมีเตียงนอนรูปแคปซูลเรียงรายเป็นแถวสุดลูกหูลูกตา เจ้าหน้าที่จำนวนมากในชุดปลอดเชื้อเดินตรวจอาการของคนที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่ในแคปซูลนั้นเป็นระยะ คะเนจากสายตาแล้วคงมีคนนับหมื่นที่กำลังหลับใหลอยู่ในห้องนี้ “คุณต้องเข้าสู่กระบวนการปลอดเชื้อก่อนจะเข้าไปด้านในได้” เบลล์บอกกับเธอที่สวมชุดผ้าสีขาวลงมาจากชั้นบน ส่วนตัวเบลล์เองอยู่ในชุดหนาสีขาวมีหน้ากากพลาสติกใสอีกชั้นเรียบร้อยแล้ว “ถอดเสื้อผ้าของคุณออกพับไว้ที่ล็อคเกอร์ตรงนั้นเลย” หญิงสาวตะขิดตะขวงใจนิดหน่อยขณะกำลังถอดชุดผ้านั้นออก เผยร่างเปลือยให้กับเบลล์และเจ้าหน้าที่อีกคนซึ่งกำลังมองเธออย่างไม่มีความรู้สึกใดๆเลย เมื่อเห็นว่าเธอทำตามที่เขาบอกเรียบร้อยดีแล้วพวกเขาก็พาเธอเข้าไปในห้องฉายรังสี ด้วยรังสีสังเคราะห์ที่โครงการแฟนตาสโทเปียคิดค้นมาเป็นเวลานาน ร่างกายของเธอจะปลอดจากเชื้อโรคทั้งหมดที่เป็นอันตรายและพร้อมสำหรับการจำศีล เป็นการจำศีลระยะยาวที่ไม่มีใครบอกได้เช่นกันว่ายาวแค่ไหน หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เดินผ่านประตูกระจกสองชั้นออกมายังด้านหนึ่งซึ่งมีลักษณะเหมือนชานชาลาข้างห้องโถงด้านใน ยืนรออยู่ไม่นานนักแขนกลอันหนึ่งก็ยกแคปซูลที่ว่างอยู่มาถึง เบลล์กับเจ้าหน้าที่ที่ประจำอยู่ตรงนั้นช่วยเธอให้ก้าวเข้าไปในแคปซูลนั้นได้ ตอนแรกเธอก็ทำอะไรไม่ถูกอยู่เหมือนกัน แต่เจ้าหน้าที่คนนั้นก็บอกให้เธอนอนลง “จัดท่าให้รู้สึกสบายที่สุดนะครับ คุณจะต้องนอนในท่านี้ไปอีก เอ่อ......” เขาพลิกดูเอกสารในมือ “แปดสิบปี” หญิงสาวขยับตัวในท่านอนจนแน่ใจว่าเป็นท่าที่น่าจะดีที่สุด จากนั้นก็นอนมองเพดานและถอนหายใจ แปดสิบปีคงพอแก้ไขปัญหาอะไรได้บ้าง....

เมื่อฉันได้คุย…กับผู้ก่อการร้าย

     ผมเขียนโครงสร้างทิ้งไว้นานแล้ว จนเมื่อไม่นานมานี้ มีเหตุการณ์หลายๆเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น มันทำให้ผมรู้สึกสนใจ  คิดได้ว่า..... แล้วถ้าเราเอาเหตุการณ์เหล่านั้น ซึ่งมันเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงๆ มาใส่ในหนังของเราล่ะ เพราะหนังมันว่าด้วยเรื่องของเด็กสาวคนหนึ่ง ซึ่งชอบใช้เวลาอยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ ชอบแชท ชอบคุย MSN แล้วจะเกิดอะไรขึ้นล่ะ...... ถ้าวันหนึ่ง เธอ จะมีโอกาสได้คุยกับคนแปลกหน้า (ไม่ใช่สิ เพราะเธอก็ไม่เคยเห็นหน้า) แล้วเขาอ้างตัวว่า เขาเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการก่อการร้ายต่างๆ ที่กำลังเกิดขึ้นในประเทศไทย สุดท้าย....มันเลยออกมาเป็นบทหนัง อย่างที่ทุกคนกำลังจะได้อ่านในบรรทัดต่อไปนี้ ใครคิดว่าไม่สมควรหรือมีคำชี้แนะใดๆ ผมจะยินดีมากๆเลยนะครับ หากจะได้รับความกรุณา คอมเม้นท์ ติติง หรือชี้แนะ ตอนนี้ยังไม่มีโครงการที่จะถ่ายทำออกมาเป็นหนังได้ เพราะไม่มีงบประมาณจริงๆ (หากใครยินดีจะออกเงินให้ ผมก็ยินดีที่จะรับไว้นะครับ)  อ่อ...ผมไม่รู้ว่าจะต้องปรับตรงไหนนะครับ คือฟอแมทของบทมันจะเพี๊ยนๆ จากของจริงไปหน่อย  เช่นตำแหน่งของบทพูด ว่าใครพูดอะไร ตรงไหนเป็นของใครพูด ยังไงก็อาจจะอ่านยากนิดนึงนะครับ แต่ถ้าอ่านทุกบรรทัดก็น่าจะเข้าใจ


 เมื่อฉันได้คุย…กับผู้ก่อการร้าย
 Screenplay
 By Amnard Thangsomboon 
 ตัวหนังสือขึ้น : 11 มีนาคม 2553 / เชียงใหม่ 1 Int. ร้านอินเตอร์เน็ตคาเฟ่ – Day Establish - ร้านอินเตอร์เน็ตคาเฟ่ ภาพแทนตาใครบางคน กำลังมองออกไปภายนอกร้าน เห็นแสงแดดร้อนแรง รับด้านหน้า – รุจิรา หญิงสาววัย 20 ในชุดนักศึกษา ท่าทางเซ็งๆ เบือนหน้ากลับมายังหน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าอีกครั้ง เธอหยิบปากกาจดข้อความบางอย่างลงในสมุด ก่อนหันมองไปรอบๆ แทนตา – เห็นคนที่นั่งอยู่รอบข้าง ส่วนใหญ่เป็นเด็กวัยรุ่น กำลังจิ่มแป้นคุยกันทางอินเตอร์เน็ท บางคนเล่นเกมส์ที่มีความรุนแรง รุจิราถอนใจเบาๆกับภาพที่เห็น รุจิราหันมองนาฬิกา (ยังไม่ครบชั่วโมง) เห็นว่าพอเหลือเวลาอยู่บ้าง เธอจึงคลิกเมาส์ไปที่ไอคอน MSN เพื่อจะเข้าสู่ระบบการสนทนา ก่อนจะมาสะดุดตากับเจ้าของนามแฝง KILLER ที่ปรากฏอยู่ในกลุ่มเพื่อนๆทั่วไป และกำลังออนไลน์อยู่ รุจิรารัวแป้นพิมพ์เป็นภาษาไทย เพื่อส่งข้อความไปทักทาย (ทั้งสองอาจจะสนทนากันด้วยภาษาอังกฤษ) รุจิรา สวัสดี คุณทำอะไรอยู่รึเปล่าค๊ะ รุจิรากด Enter แล้วนั่งรอการตอบรับ เวลาผ่านไปสักพัก ก็ยังไม่มีการตอบกลับมา รุจิราส่ายหน้าผิดหวังนิดๆ ก่อนจะเก็บสมุด ปากกาลงกระเป๋า เตรียมตัวกลับบ้าน ออฟซีน - เสียงข้อความเข้ามาดังขึ้น รุจิราเงยหน้าขึ้นมอง เห็นว่า - มีข้อความสีดำปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ข้อความ เปล่าครับ ยินดีที่ได้พบคุณรุจิรา รุจิราวางกระเป๋ากลับที่เดิม แล้วรีบตอบกลับ รุจิรา เช่นกัน คุณอยู่จังหวัดไหนเหรอ ข้อความ ทายสิ…ทางภาคใต้ เป็นหนึ่งในสามจังหวัด ที่กำลังวุ่นวาย แล้วคุณล่ะ?  รุจิรารัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์อย่างคล่องแคล่ว รุจิรา เชียงใหม่ ไกลกันมากเลยใช่มั้ย รุจิรากด Enter ข้อความ อืม….แล้วคุณทำงานอะไร? ข้อความตอบกลับมาอย่างมาเร็วทันใจ   รุจิรา (พึมพำ)  พิมพ์เร็วด้วยแฮะ ที่ปลายนิ้วของรุจิราบนแป้นพิมพ์  รุจิรา ฉันเป็นนักศึกษา เรียนภาษาอังกฤษ ฝรั่งเศส แล้วคุณล่ะ? ข้อความ ถ้าผมบอก คุณจะเชื่อไหม รุจิรา อ่านข้อความแล้วยิ้มๆที่มุมปาก แล้ววางนิ้วลงบนแป้นพิมพ์ รุจิรา เชื่อสิ….ทำไมล่ะ ฝั่งตรงข้ามนิ่งไปสักพัก ก่อนจะมีข้อความขึ้นมาที่หน้าจอ ข้อความ ผมเป็นผู้ก่อการร้าย รุจิรา อดที่จะหัวเราะออกมาหึๆในลำคอไม่ได้ เธอส่ายหน้านิดๆ แล้วพิมพ์โต้ตอบกลับไปอีก รุจิรา จริงเหรอ….งั้นฉันก็เป็นลูกสาวนายกฯละกัน ว่าแต่…คุณทำงานให้องค์กรไหนล่ะ ซีไอเอ เคจีบี หรือดีไอเอ" ข้อความ ลับสุดยอด บอกไม่ได้ รุจิรา แล้วคุณได้ไปประเทศไหนมาบ้างล่ะ ข้อความ จวนตัวจริงๆ ก็ไปแค่ประเทศเพื่อนบ้าน รุจิราถึงกับขมวดคิ้ว กะพริบตาถี่ๆ รุจิรา ถ้าคุณเป็นผู้ก่อการร้ายหรือสายลับอะไรนั่นจริงๆ แล้วทำไมถึงมีเวลาว่างมาเล่นเน็ทล่ะ ข้อความ สายลับ…..อืมคำนี้ฟังดูดีนะ แล้วสายลับในความคิดคุณ ต้องเป็นยังไงล่ะ รุจิราขมวดคิ้ว จ้องมองที่หน้าจอ ข้อความ คุณคงคิดว่าสายลับต้องใส่สูท ใส่แว่นดำ หิ้วกระเป๋า เท่ๆแล้วก็เป็นชายหนุ่มผู้มีเสน่ห์สินะ รุจิรา ยิ้มขำๆกับตัวเอง รุจิรา คุณทำให้ฉันนึกถึงเจมส์ บอนด์ ที่หน้าจอ ข้อความ ในความเป็นจริงมันตรงกันข้าม รุจิราจ้องมองข้อความต่อไปอย่างไม่วางตา ข้อความ สายลับจริงๆ ต้องเหมือนคนธรรมดาให้มากที่สุด ใส่เสื้อ กางเกงธรรมดา ที่สำคัญต้องหน้าจืดๆ รุจิรา (ยิ้มๆ)ทำไมล่ะ ข้อความ ถ้าสายลับหน้าตาดี ก็จะถูกสังเกตได้ง่าย เราต้อง เหมือนคนเดินดินธรรมดา รุจิราพยักหน้ารับช้าๆ ก่อนจะยิ้มที่มุมปาก แล้วเหลือบมองเวลา เห็นว่า - กำลังจะครบชั่วโมงพอดี รุจิราวางนิ้วลงบนแป้นพิมพ์ รุจิรา ฉันต้องไปแล้วล่ะ คุณมีอะไรจะยืนยันมั้ย ว่าคุณ เป็นสายลับจริงๆ มิสเตอร์KILLER ทุกอย่างเงียบ รุจิรายิ้มๆ ก่อนก้มลงเก็บของลงกระเป๋าชั่วครู่ เมื่อเงยหน้าขึ้นมา ก็พบตัวอักษรสีดำปรากฏอยู่ที่หน้าจอ ข้อความ บันนังสตา จะสะเทือน เป็นจุดจบนักสู้แห่งบูโดกัน รุจิรา อ่านข้อความนั้นซ้ำอีกครั้ง รุจิรา (พึมพำ) บันนังสตา….นักสู้ เรื่องบ้าบออะไรของเขา? รุจิราขบคิดในใจ ก่อนจะยักไหล่กับตนเอง รุจิรา (พึมพำ) โอ๊ะ…ไร้สาระ (หันไปบอกเจ้าของร้าน) เก็บเงินด้วยค่ะ   รุจิราคว้ากระเป๋าสะพายขึ้นบ่า ก่อนจะลุกออกจากหน้าคอมพิวเตอร์ไป ตัดไป Stock Shot – บรรยากาศยามเย็นเห็นความวุ่นวายของเชียงใหม่ ตัดไป 2 Int. อพาร์ทเม้นท์ – ห้องรุจิรา – Night เปิดภาพที่เตียงนอน – รุจิรา ตื่นขึ้นมาในชุดนักศึกษา เห็นหนังสือเรียนวางอยู่บนเตียงนอนด้วย ลักษณะเหมือนอ่านหนังสือจนเผลอหลับไป รุจิรา ลุกขึ้นนั่งก่อนจะคว้านาฬิกาที่หัวเตียงมาดู แทนตา – นาฬิกาบอกเวลาบ่าย 4 โมงกว่าๆ รุจิรา คว้ารีโมททีวีที่วางอยู่กับพื้นห้อง แล้วกดเปิด ภาพในทีวีเป็นละครน้ำเน่าทั่วไป กำลังตบกันไปด่ากันไปอย่างถึงพริกถึงขิง รุจิราก้าวลงจากเตียง เดินไปที่ราวตากผ้าก่อนจะเอื้อมมือไปดึงผ้าขนหนู แล้วเดินเข้าห้องน้ำ - ปิดประตูปั้ง ภาพแช่อยู่ที่ประตูห้องน้ำ ได้ยินเสียงน้ำจากฝักบัวไหลคลออยู่เบาๆ พร้อมกับเสียงทีวีที่เปิดทิ้งไว้ ดังอยู่ ภายในห้องน้ำ – รุจิราหลับตาพริ้มให้น้ำราดรดหัวอยู่ มีเสียงทีวีดังเป็นออฟซีนดังมาตลอด (เราจะได้ยินว่ามีการแทรกรายงานข่าวด่วน) หมายเหตุ : ภาพข่าวต้องเอาฟุตเตจของจริง เสียงทีวี(ออฟซีน) ผู้สื่อข่าวรายงานว่า มีเหตุการณ์ผู้ก่อการร้ายวางระเบิดใส่รถทหารที่กำลังออกราดตระเวน เป็นเหตุให้ จ่าเพียร หรือที่รู้จักกันดีจากฉายา “นักสู้แห่งหุบเทือกเขาบูโดกัน”เสียชีวิตคาที่เกิดเหตุ (รายละเอียดของข่าว……)  รุจิราลืมตาขึ้นด้วยความตกใจ จากภายนอก – ประตูห้องน้ำเปิดออกอย่างรวดเร็ว รุจิรา ตัวเปียกโชก นุ่งผ้าขนหนูผืนเดียว มานั่งจ้องอยู่ที่หน้าจอทีวี ภาพข่าวในจอทีวี – เป็นภาพทหารตำรวจกำลังเข้าเคลียร์พื้นที่ รู้ว่ามีทหารตายคาที่ มีชื่อว่า จ่าเพียร ซึ่งเป็นถึงผู้กำกับการสถานีตำรวจ  รุจิราอึ้งๆ รุจิรา  เป็นไปได้ยังไงวะ…… ตัดไป 3 Ext. แผงขายหนังสือ - Day เปิดที่ภาพ – ข่าวเหตุการณ์ผู้ก่อการ้ายลอบวางระบิดรถของ จ่าสมเพียร ที่มาปรากฏหลาอยู่บนหน้าหนังสือพิมพ์ทุกๆฉบับ เห็นว่า – รุจิรา อยู่ในชุดนักศึกษายืนอ่านหนังสือพิมพ์อยู่มุมหนึ่ง แทนตา - เห็นข้อความที่ปรากฏอยู่ในหนังสือพิมพ์รายงานข่าวว่า สถานที่เกิดเหตุการณ์ระเบิดจากผู้ก่อการร้ายเมื่อวานนั้น เกิดขึ้นที่ อ.บันนังสตา จ่าเพียร ก็มีฉายาว่า “นักสู้แห่งเขาบูโด” กันอีกด้วย รุจิราตกใจนิดๆ สีหน้าครุ่นคิด  รุจิรา (พึมพำ)  บันนังสตา……จ่าเพียร จุดจบนักสู้แห่งบูโดกัน ตัดไป 4 Int. ร้านอินเตอร์เนทคาเฟ่ – Day เปิดภาพ - ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เราจะเห็นว่าเป็นโปรแกรม MSN ที่กำลังออนไลน์อยู่ มีตัวหนังสือข้อความที่ถูกส่งไปบ้างแล้ว กว้างออก – รุจิรากำลังวางนิ้วลงไปบนแป้นพิมพ์  รุจิรา  จริงๆนะแก ถ้าเขาไม่ใช่ผู้ก่อการร้ายตัวจริง แล้วเขา จะรู้สิ่งที่มันยังไม่เกิดล่วงหน้าได้ไง (กด Enter)  ข้อความ ฟลุ๊คมั้ง….  รุจิรา ฉันซีเรียสนะ ตอนที่ฉันคุยเอ็มกับเค้าเมื่อวาน ก็พึ่งจะ บ่าย 3 (กด Enter) วันนี้ พอตื่นขึ้นมาตอนบ่ายๆ มันก็เกิดขึ้นจริงๆ (กด Enter)  ภาษาที่เขาใช้ ก็พิมพ์เป็นภาษาไทยด้วย ข้อความ แป้นคอมฯภาษาไทย ที่ลาว ที่มาเล เขาก็มีใช้ใครอาจ จะแกล้งคุยมั่วๆกับเธอก็ได้  รุจิรานิ่งคิด เหมือนจะเห็นด้วย – เสียงข้อความเข้า ดังขึ้น  ข้อความ  ยังอยู่ป่าวเนี่ย รุจิรามองข้อความบนหน้าจอนิ่งๆ ไม่ได้ตอบกลับไป ตัดไป 5 Int. มหาวิทยาลัย – ห้องคอมฯ - Day เปิดที่บรรยากาศภายในห้องเรียน – เป็นการเรียนการสอนวิชาคอมพิวเตอร์ เราจะเห็นว่านักศึกษาหลายคนแอบแชทคุยกับเพื่อนๆ ที่หน้าชั้นเรียน – อาจารย์ป้ากำลังอธิบายถึงโปรแกรมต่างๆ รุจิรานั่งอยู่ที่โต๊ะหนึ่ง เกือบๆหลังห้อง เธอมองนาฬิกาที่ข้อมือ เห็นว่า – เป็นเวลาเกือบๆบ่าย 3 โมงแล้ว รุจิราเอามือไปจับที่เม้าท์ แล้วคลิกไปที่ไอคอน MSN เพื่อเข้าสู่ระบบออนไลน์ก่อนที่เธอจะคลิกไปที่กรุ๊ฟบุคคลทั่วไป รุจิราสีหน้าผิดหวัง เห็นว่า – ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ไม่มีรายชื่อของ KILLER อีกเลย ตัดไป Stock Shot #NAME? #NAME? ตัดไป  Stock Shot #NAME? #NAME? #NAME? (จากไว้ผมสั้น กลายเป็นสาวผมยาว) 1 เดือนต่อมา 6 Int. อพาร์ทเม้นท์ – ห้องรุจิรา – Night. ตัวหนังสือขึ้น : 20 เมษายน 53 เปิดภาพที่ – หน้าจอคอมเพิวเตอร์ เห็นไฟล์การทำรายงานเปิดค้างอยู่ รุจิราในชุดเสื้อยืด กางเกงขาสั้นนั่งทำรายงานหน้าคอมฯ เธอกดเซฟ แล้วปิดหน้าต่างนั้น หน้าต่างข้อความจากโปรแกรม Windows Live Messenger ที่ออนไลน์ไว้ เด้งขึ้นมาที่หน้าจอ  ข้อความ จำผมได้ไหม ANTITA รุจิรา มองนามแฝงของผู้ส่งที่ชื่อ KILLER แล้วเบิกตากว้างอย่างคาดไม่ถึง เธอรีบกดคีย์บอร์ด ตอบกลับไปในทันที รุจิรา ทำไมจะจำไม่ได้ คุณผู้ก่อการร้าย เอ้ย..คุณสายลับ (กด Enter) คุณหายไปไหนมาตั้งนาน รุจิรานั่งรอคำตอบ ข้อความ อย่างที่ผมบอก ผมเป็นสายลับ ข้อความตอบกลับมารวดเร็วไม่แพ้กัน ข้อความ ผมมีงานต้องทำมากมาย รุจิรา คุณทำอะไรอยู่ รุจิราพิมพ์เสร็จ กด Enter อย่างเร่งรีบ ข้อความ ภารกิจในเมืองใหญ่ อย่าถามเลยว่ากำลังทำอะไร รุจิรา ฉันสงสัยมานานแล้ว….ทำไมคุณถึงรู้ เรื่องปฏิบัติการ ระเบิดผู้กำกับ อ.บันนังสตานั่น รุจิราชงักนิดนึง แล้วตัดสินใจกดส่ง ข้อความ อย่างที่บอกไปแล้ว ผมเป็นสายลับ รุจิรา ถ้าคุณเป็นสายลับ ทำไมคุณจึงกล้าเอาความจริงมาเปิดเผย ทั้งที่คุณอาจจะพบอันตราย รุจิราหันไปมองรอบๆ เห็นว่าไม่มีใครสนใจ – เสียงข้อความตอบกลับดังขึ้น ข้อความ เพราะนี่คือโลกของความลวงไง รุจิรา รุจิรานึกค่อนขอดในใจ รุจิรา ในเมื่อนี่คือโลกของความลวง ฉันจะเชื่อคุณได้ยังไง คุณมีตัวตนจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้ รุจิรายิ้มๆ ขณะพิมพ์ข้อความที่คิดว่าผู้รับสารคงจะระเบิดหัวเราะทันที่ ที่นึกว่าอำเธอได้สำเร็จ รุจิรา ชีวิตของคุณคงจะสนุกสนานดีนะ ส่วนฉัน..ต้องมา นั่งเบื่อกับรายงานมากมายอยู่ในห้อง แถมยังมีหนังสือกองโตอีก ที่ต้องอ่านก่อนสอบอีก รุจิรากด Enter แล้วรอคำตอบ ข้อความ รุจิรา….ชีวิต มีการเปลี่ยนแปลงเสมอ คุณอาจจะเบื่อ งานของคุณในบางครั้ง แต่นั่นก็คือหน้าที่ของคุณ ถ้าคุณอยากประสบความสำเร็จ คุณต้องพยายามให้มากกว่าคนอื่นๆ ชีวิตคุณนับว่ายังดีกว่าผม ผมต้องทำเพื่อความอยู่รอด หลายครั้งที่ไม่อาจพบความจริงใจได้เลย ผมอาจจะตายได้ทุกเมื่อเพียงเพื่อค่าของความลับที่ผมแบกเอาไว้ แต่ทุกสิ่งยังดำเนินต่อไปจนกว่าจะสิ้นสุด อาจจะเป็นพรุ่งนี้..หรือมะรืนนี้ก็ได้" (หมายเหตุ : ข้อความอาจถูกส่งมาทีละประโยคๆ รุจิราต้องใช้เมาท์กวาดตามอ่านทวนไปมา เพื่อจะเข้าใจถึงความนัยของแต่ละข้อความ ราวกับว่าผู้ส่งสารจะเจือความอัดอั้นมาในตัวอักษร..อย่างจงใจหรือไม่จงใจ รุจิราส่ายหน้าเหมือนจะยังไม่ปักใจเชื่อทั้งหมด รุจิรา ฉันต้องอ่านหนังสือต่อแล้ว ลาก่อนนะ รุจิรากด Enter แล้วรอข้อความสุดท้ายที่ฝ่ายนั้นจะส่งมา ข้อความ 21 เมษานี้ จับตาดูความวุ่นวายในเมืองใหญ่ให้ดี จะมีลูกไฟดวงใหญ่พวยพุ่ง ดินแดนภาคใต้ จะวุ่นวายเมื่อเพลงชาติจบลง รุจิราอ่านข้อความนิ่งๆ ก่อนจะหันไปมองปฏิทิน(หรือนาฬิกา) รู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นวันที่ 21 เมษายน 2553 ตัดไป 7 Int. มหาวิทยาลัย – โรงอาหาร - Day ภาพข่าวทางทีวี – กำลังรายงานข่าวผู้ก่อการร้ายขว้างระเบิดใส่สถานีในภาคใต้ ข่าวผู้ก่อการร้ายใช้ M79 ยิงใส่แท๊งค์น้ำมันที่ปทุมธานี วันที่ 21 เม.ย.53 เวลา 08.20 น. ผู้สื่อข่าวรายงานว่า ขณะที่ตำรวจ สภ.เมืองปัตตานี และตำรวจกองกำกับการตำรวจภูธรปัตตานี เกือบ 100 นาย ได้รวมพลที่บริเวณลานหน้า สภ.เมืองปัตตานี เพื่อรับฟังการ ปฏิบัติงานจากผู้บังคับชาตามปกติทุกวัน และกำลังพลได้ เข้าแถวเพื่อเคารพธงชาติ เวลา 08.00 น. หลังร้องเพลงชาติเสร็จ ก็กล่าวปฏิญาณตนการทำงาน ได้มีคนร้าย 2 คน ขี่จักรยานยนต์ไม่ทราบชนิดเป็นพาหนะ ได้ขับชะลอที่หน้า สภ.เมือง จากนั้นคนร้ายที่ซ้อนท้าย ได้ใช้ระเบิด เอ็ม 67 ขว้างเข้าใส่กำลังพลที่รวมพลอยู่ แรงระเบิดทำให้เจ้าหน้าที่ตำรวจได้รับบาดเจ็บเป็นจำนวนมาก ขณะเดียวกัน ที่จังหวัดปทุมธานี เมื่อประมาณ 01:30 น.ของวันนี้ ก็ได้เกิดเหตุวินาศกรรมขึ้น เมื่อคนร้ายใช้ "อาร์พีจี" ยิงลงมาจากมอเตอร์เวย์ ถล่ม"แทปไลน์" คลังน้ำมัน บจก.ท่อส่งปิโตรเลียมไทย ที่ลำลูกกา หวิดกลายเป็นทะเลเพลิง เหตุมีถังน้ำมันขนาดยักษ์ ความจุ 20 ล้านลิตร เกือบ 20 ถัง เดชะบุญ รปภ.คุมสถานการณ์เอาไว้ได้ทัน กล้อง – ถอยออกจากหน้าจอทีวี เห็นว่า – รุจิรา ยืนถือจานข้าวกับน้ำแหงนหน้ามองข่าวจากในทีวี ที่ติดตั้งอยู่ในโรงอาหาร ท่าทางงงๆ เสียงคนในโรงอาการพูดดังขึ้นประมาณว่า “คิดดูสิ…ถ้าแม่งระเบิดขึ้นมาจริงๆ คงได้เห็นลูกไฟลูกใหญ่พุ่งขึ้นฟ้า” รุจิรารีบวางจานข้าวกับน้ำลงที่โต๊ะ แล้วเดินออกไปทันที ตัดไป 8 Int. มหาวิทยาลัย – ห้องคอมฯ – Day (ต่อเนื่อง) รุจิราเดินเข้ามาในห้องคอมฯ เธอรีบมานั่งลงที่หน้าคอมแล้วเปิดโปรแกรมเพื่อต่อสายเข้าสู่ห้องสนทนาทางอินเตอร์เน็ตอีกครั้ง รุจิราสีหน้าผิดหวัง แทนตา – เห็นว่าใน List รายชื่อเพื่อนๆทั้งไทยและต่างประเทศนั้น ไม่มีใครออนเอ็มอยู่เลย รุจิราลุกจากเก้าอี้แล้วเดินออกไปเงียบๆ ตัดไป Stock Shot – บรรยากาศข่าวการชุมนุมที่วุ่นวาย กระจายไปตามจังหวัดต่างๆง หลายๆข่าว หลายๆคัท (อาจใช้เพื่อเล่าผ่านเวลา) ตัดไป 9 Int. อพาร์ทเม้นท์ – ห้องรุจิรา - Day เปิดภาพที่ – หน้าจอคอมพิวเตอร์ เห็นว่ารุจิราออนเอ็มทิ้งไว้ กล้องถอยออกจากหน้าคอม เห็นรุจิรานั่งเอามือเท้าคางมองจอคอมนิ่งๆ เหมือนเฝ้ารออะไรอยู่ “ตึ่งตึงตึ๊ง” เสียงเตือนว่ามีข้อความเข้ามาดังขึ้น ปลุกรุจิราจากความเบื่อหน่าย รีบคว้าเม้าท์เข้าไปคลิกเพื่ออ่านทันที ข้อความ สบายดีหรือ รุจิรา รุจิรากวาดสายตาไปอ่านชื่อผู้ส่งข้อความ ระงับใจไม่ให้ตื่นเต้น เมื่อเห็นว่าเป็นชื่อของ KILLER ก่อนจะควบคุมสติอารมณ์ไม่ให้ตื่นเต้น แล้วพิมพ์ตอบกลับ รุจิรา ฉันสบายดี และคุณล่ะ ข้อความ สบายดี ขอบคุณ รุจิราก้มหน้าลงไปพิมพ์ต่อ รุจิรา สองครั้งแล้วนะ ที่คุณพยากรณ์เหตุความวุ่นวายได้แม่น  (กด Enter) สีหน้าเธอเริ่มจริงจัง รุจิรา มันตลกมากนะที่ฉันติดต่อกับสายลับอย่างไม่รู้ตัวถึง ๒ ครั้ง ข้อความ ผมบอกคุณแล้ว เขาตอบสวนกลับมาอย่างเรียบๆ รุจิรา ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน กำลังทำอะไร และทำเพื่อใคร รุจิราพิมพ์อย่างรวดเร็วเพื่อระดมคำถาม ข้อความ ตอนนี้ผมอยู่เชียงใหม่ แต่คำถามอื่นผมบอกคุณไม่ได้ รุจิราตกใจ รุจิรา จริงเหรอ  (กด Entre) คุณเข้ามาในไทยได้ยังไง หน่วยข่าวกรองของไทยไม่น่าทำงานพลาด พวกเขาเพิ่งได้รับบทเรียนจากกรณี ที่มีเครื่องบินขนอาวุธเข้ามาอยู่หยกๆ (กด Enter) ข้อความ คุณเข้าใจว่าผมอยู่ประเทศไหน…. อีกอย่าง…ต่อให้ผมมาจากประเทศอื่น ทำไมผมจะเข้ามาไม่ได้ ประเทศไทยมีนโยบายส่งเสริมการท่องเที่ยวนะ คุณก็รู้ นั่นแหล่ะ ที่เป็นโอกาสให้สายลับ หรือผู้ก่อการร้าย หรือพวกมาเฟียเข้าออกกันได้สบาย รุจิราเหมือนจะเห็นด้วย รุจิรา ที่คุณพูดมันก็จริง….. (กด Enter) ฉันอยากพบคุณ อยากรู้จักคุณมากกว่านี้ จะได้ไหม ข้อความ เรารู้จักกันแล้ว รุจิรา รุจิรายังไม่ได้พิมพ์อะไรต่อ ข้อความ เรารู้จักกันในอินเตอร์เน็ตนี้ดีกว่า ผมไม่ควรค่าจะรู้จักกับ คนเช่นคุณหรอก รุจิรา ฉันต้องสารภาพ….ฉันสับสนนะ  (กด Enter) คุณก็รู้….ในที่นี้ ทุกคนพูดอะไรก็ได้ทั้งนั้น แต่สำหรับคุณ ฉันไม่มั่นใจเลย ฉันอยากจะเชื่อ แต่คุณไม่ทำให้ฉันเชื่อ ข้อความ คุณไม่จำเป็นต้องเชื่อหรอก คำพูดของผมมักเต็มไปด้วย ความหลอกลวง ที่สำคัญ…วันนี้ผมก็จะไปจากเชียงใหม่แล้ว รุจิราสีหน้าดูจะยิ่งว้าวุ่น รุจิรา เอาล่ะ แม้มิตรภาพของเราจะสิ้นสุด แต่ก่อนไป..คุณไขข้อ ข้องใจให้ฉันบ้างได้ไหม อะไรคือความจริง อย่าปล่อยให้ ฉันสับสนอย่างนี้ รุจิราจรดปลายนิ้วพิมพ์คำถามสุดท้ายด้วยใจละห้อยเหลือประมาณ แล้วรอคำตอบอย่างพะว้าพะวัง ข้อความ ในความจริงย่อมมีความลวง และความลวงก็มีความจริง สิ่งที่คุณเห็นนั้นคุณเชื่อมันได้เหรอ ว่าเป็นความจริงทั้งหมด ความจริงรอคุณอยู่ บางทีคุณก็ได้รู้มันแล้ว ขึ้นอยู่ที่ว่า คุณจะเชื่อมันไหม และแม้คำเตือนของผมที่ให้คุณใช้วิจารณญาณนี้ คุณก็ไม่อาจแน่ใจได้เลยว่ามันคือความจริง จริงไหม?" รุจิราปิดตาลงพลางถอนใจยาว ไม่คิดที่จะพิมพ์อะไรกลับไปอีกเลย ทว่าเมื่อมองไปที่จออีกครั้ง.. ข้อความ ไปที่สนามบิน ผมจะรอคุณที่นั่น รุจิรา (พึมพำ) สนามบิน รุจิรารีบเอานิ้วจิ่มที่แป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว รุจิรา คุณจะกลับแล้วงั้นเหรอ….ได้ๆ ฉันจะรีบไป รุจิรารีบลุกออกไปจากหน้าคอมทันที โดยที่ไม่ได้ออกจากระบบอินเตอร์เน็ต ตัดไป 10 Int. สนามบินเชียงใหม่ – อาคารผู้โดยสาร – Night เปิดที่ภาพภายในสนามบินเชียงใหม่ – เห็นคลาคล่ำไปด้วยผู้คนทั้งชาวไทย และชาวต่างชาติ รุจิราเดินเข้าเฟรมมาอย่างรีบร้อนพยายามเดินลัดเลาะผ่านไปอย่างช้าๆ สายตาสอดส่ายไปมา เธอกำลังมองหาใครสักคนอยู่ แทนตา – เห็นชาวต่างชาติเดินกันวุ่นไปหมด  รุจิรายังสอดส่ายสายตามองไปรอบๆ โดยเฉพาะพวกฝรั่งที่หน้าตาจืดๆ ขณะที่ชะเง้อชะแง้ อย่างร้อนรน ไหล่ของเธอก็ไปกระทบกับฝรั่งคนหนึ่งที่เดินสวนมาอย่างจัง รุจิรารีบหันไปขอโทษทันที รุจิรา โอ ซอรี่ ฝรั่ง 1  เนเวอร์ มายด์ ฝรั่งคนนั้นหันมาพูดกับเธอพรางยิ้มๆ รุจิรามองตาม เห็นว่าผู้ชายคนนั้นผมสีชายาวจนต้องมัดรวบ ใส่แว่นดำและหน้าตาดีเกินกว่าจะเป็นสายลับได้ รุจิราส่ายหน้าช้าๆ ก่อนจะหันหลังกลับมา ก็แทบจะปะทะกับชาวต่างชาติอีกคน รุจิรารีบออกตัวขออภัย  รุจิรา ซอรี่ รุจิราพูดไปพร้อมๆกับแอบสังเกตฝรั่งคนนั้นทุกตารางนิ้ว เห็นว่า – หนุ่มฝรั่งผู้นั้นหน้าตาจืดชืดและแต่งตัวชุดลำลองแบบสบายๆ หนุ่มฝรั่งยิ้มๆ แล้วเดินออกไป รุจิรายืนเคว้งคว้าง ท่าทางเหมือนจะหมดหวังลงทุกที ผ่านเวลา – รุจิรานั่งหมดหวังอยู่ที่เก้าอี้ยาวๆ ในอาคารผู้โดยสาร สายตาของเธอบ่งบอกถึงความสิ้นหวัง รุจิรายิ้มๆ เธอหัวเราะให้กับความโง่เง้าของตัวเอง ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไป ตัดไป 11 Ext. สนามบินเชียงใหม่ – จุดรอรถแท็กซี่ – Night รุจิราเดินเซ็งๆออกมาจากตัวอาคาร แล้วมายืนต่อแถวเพื่อรอรถแท๊กซี่ ก่อนที่เธอจะเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง ควักเงินออกมา ใกล้ – ที่หน้ารุจิรารู้สึกแปลกใจ เห็นว่า – ในมือของรุจิรา มีกระดาษแปลกปลอมม้วนเล็กๆ ติดออกมากับเงินแบ๊งค์ร้อย แบ๊งค์ยี่สิบ จากในกระเป๋าเธอด้วย รุจิรารีบคลี่มันออกอ่านทันที ผมพบคุณแล้ว แต่คุณยังไม่พบผม ล้มเลิกความตั้งใจ เสียเถอะ ถึงค้นหาผมต่อไปก็ไร้ประโยชน์ ในโลกนี้ ยังมีความจริงและความลวงรอคุณอยู่อีกมาก เรื่องราวของผม ขอให้เป็นเพียงเศษเสี้ยวความทรงจำ ของคุณก็พอ เพราะว่าผมจะมีตัวตนจริงๆหรือไม่ คุณก็ไม่อาจรู้ได้เลย จริงไหม? รุจิรา อ่านจบแล้วเงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ เธอทำได้เพียงหันรีหันขวาง อยู่ท่ามกลางฝูงชนอย่างเคว้งคว้าง The End ในโลกแห่งอินเตอร์เน็ต ล้วนเต็มไปด้วยความจริงและความลวง หลายครั้งความจริงหรือความลวงเล่านั้น ก็สามารถปลุกปั่นให้มนุษย์ลุกขึ้นมาเข่นฆ่ากันได้ โดยไม่รู้ว่าสิ่งที่ทำไปนั้น เป็นการทำเพื่อใคร เพื่ออะไร และที่สำคัญ หลายคนนั้นทำไปด้วยความไม่รู้ ว่าสิ่งที่เขาปลุกปั่นเราอยู่นั้น มันเป็นความจริงหรือความลวง” ขอขอบคุณ http://www.oknation.net/blog/filmswriter/2010/04/30/entry-2